Ebru, kendine özgü tekniklerle hazırlanan ve tekneye alınan suyun üzerinde boyalarla oluşturulan desenlerin kağıda aktarılmasıyla yapılan geleneksel bir sanattır.
Ebru sanatı, bir tür su üzerinde uygulanan sanat çeşididir. En kısa şekli ile suya renklerle desen vermek ve su üzerinden bu desenleri kağıtlara geçirmek şeklinde uygulanan bir sanattır. Uygulanması sırasında çok dikkatli olunması ve desenlerin özenle hazırlanması gerekir. Bir ebru sadece tek seferde yapılır.
Ebru tarihinde bugüne kadar tesbit edilebilen ilk ebruzen “şebek” lakabı ile bilinen Mehmed Efendi'dir. Ebru yapımı ve terkiblerini anlatan en eski belge niteliğindeki “Tertib-i Risale-i Ebri” adlı eserde adı geçer ki “Allah rahmet eylesin” duası ile anılır.
Ebru sanatı, suyun yüzeyine boya damlatılarak oluşturulan desenlerin kâğıt veya başka bir yüzeye aktarılmasıyla yapılan geleneksel bir Türk sanatıdır. Renklerin su üzerinde dansı olarak da adlandırılan bu sanat, sabır ve dikkat gerektiren bir süreçtir.
Kitreli su üzerine serpilen boyalarla bezenmiş kâğıt ve bunu hazırlama sanatı. İslâm kitap sanatlarının klasik çağını Osmanlılar'da yaşayan bir kolu.
Klasik Türk Ebru çeşitleri arasında yer alan bazı ebrular; Battal Ebru, Şal Ebrusu, Gel-git Ebru, Taraklı Ebru, Hatip Ebrusu, Bülbül Yuvası Ebru, Hafif Ebru, Kumlu Ebru, Akkase Ebru, Çiçekli Ebru olarak sıralanabilir.
Ebru sanatının tam olarak ne zaman ve nerede başladığı bilinmese de bu eşsiz kültür olayının tarihinin yaklaşık bin yıl önceye dayandığı tahmin ediliyor. Bilinen en eski ebru eserleri, 13. yüzyıl Türkistan'ına ve 14. yüzyıl İran'ına ait.
Geleneksel kitap sanatları içerisinde önemli bir yere sahip olan ebru sanatının adı Farsça ab-ru (su yüzü) veya Çağatayca ebre'den (hare gibi dalgalı ve damarlı kumaş, kâğıt) gelmektedir.
Klasik Türk Ebru sanatının yakın geçmişte ki temsilcileri Necmettin OKYAY ve Mustafa DÜZGÜNMAN'dır. Mustafa DÜZGÜNMAN'ında öğrencisi olan Alparslan BABAOĞLU ve Fuat BAŞAR günümüz klasik Türk Ebru sanatının temsilcileridir.
Türklerle birlikte Anadolu'ya gelmiş ve “ebru” olarak anılmaktadır. Orta Asya ve İran üzerinden Osmanlı kültürüne ulaşan ebru sanatı, dönem içerisinde ebri kelimesinden ebruya dönüşmüş ve bu sanatı icra edenlere “ebruzen” denilmektedir.